در پالایشگاه، پتروشیمی، انبار سوخت و حتی سالن رنگکاری، یک قاعدهٔ ساده حاکم است: هر تجهیز برقی میتواند منبع جرقه باشد و جرقه در حضور گاز قابل اشتعال یعنی فاجعه. تجهیز ضدانفجار برای همین ساخته شده — اما مفاهیمش اغلب اشتباه فهمیده میشود.
پیش از انتخاب هر تجهیزی، باید بدانید نقطهٔ نصب در کدام منطقه است. تقسیمبندی استاندارد بر اساس مدت زمان حضور مخلوط قابل انفجار است:
برای گرد و غبار قابل اشتعال (آرد، شکر، پودر فلز) هم همین منطق با نام Zone 20، 21 و 22 به کار میرود.
دو روش، بیشترین کاربرد را در ابزار دقیق دارند و فلسفهشان کاملاً برعکس هم است:
Ex d (ضدانفجار / Flameproof): فرض را بر این میگذارد که ممکن است داخل محفظه انفجار رخ دهد، اما محفظه آنقدر مستحکم و درزهایش آنقدر دقیق ساخته شده که شعله به بیرون سرایت نمیکند. به همین دلیل این تجهیزات سنگیناند و هرگز نباید در محیط زنده بازشان کنید — حتی یک پیچ شل، حفاظت را باطل میکند. نمونهها: شیر برقی ضدانفجار مکسیل YZ13AA1H1BS، آنالایزر روزمونت 5081 و ترانسمیتر دما ABB TH202-EX.
Ex i (ذاتاً ایمن / Intrinsically Safe): اصلاً اجازه نمیدهد جرقهای با انرژی کافی ایجاد شود. جریان و ولتاژ مدار با یک بریر یا آیزولاتور در اتاق کنترل محدود میشود، طوریکه حتی اتصال کوتاه هم انرژی لازم برای احتراق را ندارد. مزیت بزرگش: تجهیز سبک است و میتوان در حین کار به آن دست زد و کالیبرهاش کرد. تنها روشی است که معمولاً برای Zone 0 پذیرفته میشود.
روی پلاک هر تجهیز Ex، دو کد حیاتی هست. گروه گاز (IIA برای پروپان، IIB برای اتیلن، IIC برای هیدروژن و استیلن) — هرچه به IIC نزدیکتر، سختگیرانهتر. و کلاس دما (T1 تا T6) که بیشینهٔ دمای سطح تجهیز را میگوید؛ این عدد باید از دمای خودسوزی گاز موجود پایینتر باشد. تجهیز IIB را نمیتوان در محیط هیدروژن (IIC) استفاده کرد، حتی اگر بقیهٔ مشخصاتش عالی باشد.
هر چیزی که در منطقهٔ خطر برق دارد، باید گواهی داشته باشد — از چراغ روشنایی تا سیستم تهویه. حتی کولر گازی اسپلیت ضدانفجار برای خنک کردن اتاقهای کنترل محلی در سایتهای نفتی طراحی و ساخته میشود، چون یک کولر معمولی با کمپرسور و رلهٔ جرقهزنش، خودش یک منبع خطر است.
برای انتخاب تجهیز مطابق با Zone و گروه گاز سایتتان با ما تماس بگیرید: 021-88850346 و 021-88658508.
شیر برقی (سلنوئید ولو) مرز بین دنیای کنترل و دنیای سیال است: یک فرمان الکتریکی ساده، مسیر هوا، آب، گاز یا روغن را باز و بسته میکند. انتخابش هم ساده به نظر میرسد — تا وقتی که با سؤالهای واقعی روبهرو شوید: چند راهه؟ NC یا NO؟ مستقیم یا پایلوتی؟ و در سایتهای نفت و گاز: ضدانفجار هست یا نه؟
وقتی بوبین برقدار میشود، میدان مغناطیسی هستهٔ فلزی (پلانجر) را بالا میکشد و مسیر باز میشود؛ با قطع برق، فنر پلانجر را برمیگرداند. در نوع NC (بیبرقی بسته) که رایجترین است، قطع برق یعنی قطع جریان سیال — منطق ایمن برای اکثر کاربردها؛ نوع NO برعکس عمل میکند.
شیر مستقیم (Direct Acting) نیروی باز شدن را کاملاً از مغناطیس میگیرد و از فشار صفر کار میکند، اما در سایزهای کوچک. شیر پایلوتی از فشار خود خط برای باز کردن دیافراگم اصلی کمک میگیرد؛ سایزهای بزرگتر را با بوبین کوچک ممکن میکند ولی به حداقل اختلاف فشار نیاز دارد — اشتباه رایج: نصب شیر پایلوتی روی خطی با فشار خیلی کم، که هرگز کامل باز نمیشود.
در Zone 1 و 2 (پالایشگاه، پتروشیمی، رنگکاری) بوبین باید گواهی ضدانفجار داشته باشد. مکسیل سری ICO3S با محفظهٔ Ex d دقیقاً برای همین ساخته شده و در خطوط قطع اضطراری (ESD) و کنترل ولوهای پنوماتیک سایتهای نفتی استفاده میشود.
اگر شیر برقی، ولو را فقط باز و بسته میکند، پوزیشنر ولو زیمنس همان کاری را میکند که برای کنترل پیوسته لازم دارید: با سیگنال 4-20mA، ولو را دقیقاً در درصد باز شدن دلخواه نگه میدارد. و هر دوی اینها هوای تمیز و تنظیمشده میخواهند — کار فیلتر رگلاتور SMC مدل IW215-02 همین است: حذف ذرات و رطوبت و تثبیت فشار هوای ابزار دقیق.
برای استعلام، نوع سیال، فشار، ولتاژ و سایز اتصال را بفرستید: 021-88850346 و 021-88658508.