آخرین مطالب بلاگ

در یک مخزن باز، سطح مایع مستقیماً با فشار هیدرواستاتیک کف مخزن رابطه دارد و کار ساده است. اما به‌محض اینکه مخزن بسته و تحت فشار شود، فشار فاز بخار روی سطح مایع می‌نشیند و هر ترانسمیتر فشار ساده‌ای را فریب می‌دهد: با بالا رفتن فشار مخزن، عدد سطح هم بالا می‌رود در حالی که مایع تکان نخورده است. راه‌حل استاندارد، ترانسمیتر اختلاف فشار است.

اصل کار

سمت پرفشار (H) به پایین مخزن و سمت کم‌فشار (L) به فضای بخار وصل می‌شود. چون فشار فاز بخار روی هر دو سمت اثر می‌گذارد، در تفاضل حذف می‌شود و آنچه می‌ماند فقط ستون مایع است:

ΔP = ρ × g × h

برای آب (چگالی ۱۰۰۰ کیلوگرم بر متر مکعب) هر متر ارتفاع تقریباً ۹۸ میلی‌بار فشار می‌دهد. اگر چگالی سیال شما ۰٫۸۵ باشد، همان یک متر فقط حدود ۸۳ میلی‌بار می‌شود؛ پس چگالی در دمای کاری بخشی از محاسبهٔ رنج است، نه یک عدد جانبی.

ساق خشک یا ساق تر؟

ساق خشک (Dry Leg)

وقتی فاز بالای مخزن گاز خشک و غیرقابل تقطیر است، لولهٔ سمت L خالی می‌ماند. ساده‌ترین حالت است، اما اگر بخار به‌مرور در آن لوله کندانس شود، یک ستون مایع ناخواسته ایجاد می‌کند و عدد سطح را به‌آرامی جابه‌جا می‌کند — یکی از شایع‌ترین دلایل «سطح بی‌دلیل کم شد».

ساق تر (Wet Leg)

در سرویس‌های بخار و سیال‌های قابل تقطیر، لولهٔ سمت L را عمداً با یک سیال پرکننده پر می‌کنند و یک محفظهٔ کندانس بالای آن می‌گذارند تا همیشه پر بماند. حالا سمت L یک فشار ثابت و معلوم دارد که باید از رنج کم شود.

زیرو ساپرشن و زیرو الویشن با یک مثال عددی

فرض کنید ارتفاع کاری مخزن ۳ متر آب است و ترانسمیتر ۰٫۵ متر پایین‌تر از شیر پایینی نصب شده است:

• حالت ساق خشک: در سطح صفر، ستون ۰٫۵ متری لولهٔ ارتباطی روی سمت H فشار می‌آورد؛ یعنی حدود ۴۹ میلی‌بار. در سطح صد درصد، ۳٫۵ متر یعنی حدود ۳۴۳ میلی‌بار. رنج ترانسمیتر می‌شود ۴۹ تا ۳۴۳ میلی‌بار. به این جابه‌جایی مثبت نقطهٔ صفر، Zero Suppression می‌گویند.
• حالت ساق تر: اگر ساق تر ۴ متر ارتفاع داشته باشد، سمت L همیشه حدود ۳۹۲ میلی‌بار فشار می‌آورد. در سطح صفر اختلاف می‌شود منفی ۳۴۳ و در سطح صد درصد منفی ۴۹ میلی‌بار؛ یعنی رنج ۳۴۳− تا ۴۹− میلی‌بار. به این حالت Zero Elevation می‌گویند و ترانسمیتر باید توانایی رنج منفی داشته باشد.

اگر این محاسبه انجام نشود، ترانسمیتر درست کار می‌کند اما عدد سطح از همان روز اول اشتباه است — خطایی که معمولاً به گردن دستگاه می‌افتد.

سیل ریموت (Diaphragm Seal) کی لازم است؟

وقتی سیال داغ، لزج، رسوب‌گذار، خورنده یا بهداشتی است، نمی‌توان اجازه داد وارد لوله‌های ایمپالس شود. در این حالت از دیافراگم سیل با لولهٔ مویی (کاپیلاری) پرشده از روغن استفاده می‌شود. نکات مهم:

• طول کاپیلاری هرچه کوتاه‌تر بهتر؛ کاپیلاری بلند زمان پاسخ را کند و اثر دما را بیشتر می‌کند.
• هر دو سمت باید کاپیلاری هم‌طول و هم‌شرایط داشته باشند تا اثر دمای محیط حذف شود.
• نوع روغن پرکننده را با دمای فرایند و شرایط خلأ هماهنگ کنید.
• اختلاف ارتفاع بین دو سیل، یک افست ثابت ایجاد می‌کند که باید در رنج لحاظ شود.

راه‌اندازی و کالیبراسیون بدون آسیب به دستگاه

برای باز و بسته کردن ایمن از مانیفولد ۳ یا ۵ راهه استفاده کنید. قانون طلایی: هنگام راه‌اندازی، ابتدا شیر تعادل (Equalize) را باز کنید، سپس شیرهای فرایندی را باز کنید و در آخر شیر تعادل را ببندید. اگر یک سمت را زودتر باز کنید، کل فشار استاتیک خط روی یک طرف دیافراگم می‌افتد و ممکن است سلول را دائمی خراب کند. پس از نصب، در شرایط برابر، صفر را ترمیم کنید. روش عملی کالیبراسیون و تجهیزات لازم در کالیبراسیون ترانسمیتر فشار با فلوک 718 و کیف ابزار تکنسین ابزار دقیق آمده است.

انتخاب دستگاه

ترانسمیترهای متداول این کاربرد در ایران عبارت‌اند از ترانسمیتر اختلاف فشار یوکوگاوا EJA110A، ترانسمیتر اختلاف فشار روزمونت 3051CD2 و ترانسمیتر اختلاف فشار اندرس هاوزر Deltabar. اگر مخزن باز است و نیازی به سمت L ندارید، ترانسمیتر هیدرواستاتیک مانند لول ترانسمیتر هیدرواستاتیک اندرس هاوزر ساده‌تر و ارزان‌تر است.

کی سراغ اختلاف فشار نرویم؟

اگر چگالی سیال متغیر است (تغییر دما، تغییر ترکیب، کف روی سطح)، روش هیدرواستاتیک ذاتاً خطا می‌دهد چون فشار را می‌سنجد نه ارتفاع را. در این شرایط رادار سطح‌سنج یا سطح‌سنج اولتراسونیک انتخاب بهتری هستند. مقایسهٔ کلی روش‌ها در اندازه‌گیری سطح مخزن: رادار، اولتراسونیک یا هیدرواستاتیک؟ آمده است. برای حفاظت سرریز و کار خشک هم یک لول سوئیچ مستقل توصیه می‌شود.

جدول جمع‌بندی

برای محاسبهٔ رنج، انتخاب ساق و کد سفارش سیل ریموت، مشخصات مخزن و سیال خود را برای کارشناسان فن کنترل بفرستید.